تجاوز نظامی عثمانی به سرحدات غربی و بحران ارومیه

در تیرماه ۱۲۸۶، قوای عثمانی با شبیخون به اردوی مرزبانی ایران در روستای تولی، مناطق ترگور، مرگور و سیلوانه را اشغال کردند و تا روستای بند در حومه ارومیه پیش راندند. آبادی‌های شیعه، ارمنی و آسوری غارت شدند و دامنه ناامنی تا حاشیه دریاچه ارومیه گسترش یافت.

در جلسه ۱۴ مرداد ۱۲۸۶ مجلس، نمایندگان به شدت برآشفتند. مهدی‌قلی‌خان مخبرالسلطنه (وزیر علوم) پرده از فقر مطلق خزانه و بن‌بست تسلیحاتی ارتش برداشت:

«شما چند نفر وزیر مسئول دارید اما معنی مسئولیت را نمی‌دانیم چیست. برای تجهیز قشون پول و باروت لازم است. به رئیس قشون آذربایجان گفته شد افواج حاضر شوند، گفت پول می‌خواهند. در این حالت انقلاب و هیجان مملکت، اتصالاً چماق استعفا را بر سر ما می‌کوبید. اقدام فوری ابزار می‌خواهد؛ کو راه‌آهن ما؟ کو پول؟ کو فشنگ؟»

اتابک اعظم شاهزاده عبدالحسین میرزا فرمانفرما را به حکومت آذربایجان و فرماندهی قشون غرب گمارد. همزمان سفرای روس و انگلیس در استانبول بر پایه هماهنگی‌های قرارداد ۱۹۰۷، باب عالی را برای توقف پیشروی زیر فشار دیپلماتیک گذاشتند و کمیسیون مرزی تشکیل گردید.

کسروی می‌نویسد پس از شکست مجدالسلطنه کسی جلوگیری نکرد. انجمن ارومی پیاپی دادخواهی کرد. ارفع‌الدوله سفیر استانبول به روزنامهٔ روس گفت:

«آنچه در این باره نوشته میشود انجمن تبریز ساخته پراکنده میگرداند»

کمیسیون محتشم‌السلطنه و طاهر پاشا با نمایندگان روس و انگلیس در آبان روانه شد؛ عثمانیان همچنان جلو می‌آمدند. حاجی صمدخان از ساوجبلاغ گریخت. کسروی سازش عبدالحمید و محمدعلی را از سکوت دربار در برابر نقل روزنامهٔ فرانسوی مصر نتیجه می‌گیرد.