عزل جوزف نوز و پایان تصدی بلژیکی‌ها بر گمرکات ایران

انجمن ایالتی تبریز با تعطیلی بازار و تهدید به بستن مرزهای تجاری، اخراج فوری نوز و دستیارش پریو را شرط بازگشایی بازار اعلام کرد. وکلای مجلس نیز در صحن بهارستان پرده از تخلفات مالی او برداشتند. محمدعلی‌شاه در ۲۰ بهمن ۱۲۸۵ تسلیم شد و فرمان عزل نوز را صادر کرد و تصدی گمرکات به وزارت مالیه واگذار گردید.

کسروی عزل را محصول شش روز شورش بهمن تبریز می‌نویسد. درخواست ششم انجمن این بود:

«عزل مسیو نوز و پریم و توقیف لاورس رییس گمرکخانه تبریز فوری لازم است.»

ماندنشان پس از آن همه بدخواهی را مایهٔ ننگ می‌شمارد. لاورس را دزد و در آهنگ گریختن می‌داند. سعدالدوله از زمان وزارت تجارت کینهٔ کهنه از بلژیکیان داشت.

یکشنبه پس از نیمروز مخبرالسلطنه گفت کلمهٔ مشروطه غلط است. شام پیام آورد:

«شاه میفرماید با همه محذورات عزل مسیو نوز و پریم آنها را معزول کردیم. لفظ مشروطه را هم «مشروعه» میکنیم. ما دولت اسلام هستیم و سلطنت مشروعه باشد»

مجلسیان جز مشروطه نپذیرفتند. پنج ساعت از شب دوشنبه تلگراف عزل نوز و پریم به تبریز رسید و مردم اندک آرام شدند. دستخط مشروطه شب سه‌شنبه آمد. کسروی یکی از چهار نتیجهٔ شورش را برداشتن نوز می‌داند و می‌گوید شاه دانست هماورد او تبریز است نه تهران.

کسروی می‌نویسد نوز و پریم باور نمی‌کردند ایران نیرویی یافته که بدخواه را برنتابد. به‌جای نوز بلژیکی دیگری به نام «کینه» نشست، مدیر گمرک زیر دست او، با همان رفتار. نوز از دادن حساب خودداری کرد. گفته شد پاره‌ای نوشته‌های اداره را که به زیان خود دیده بود درآورد و آتش زد. این را کسروی به‌عنوان شایعه می‌آورد نه به‌عنوان دیدهٔ خود. لاورس که تبریز بند کردنش را خواسته بود و شاه پذیرفته بود بند نشد و از ایران رفت. انجمن دوباره تلگراف سخت به دارالشوری فرستاد. کارکنان گمرک و پست تبریز دست از کار کشیدند تا اداره‌ها از دست اروپاییان گرفته شود. مجتهد و ثقةالاسلام و حاجی میرزا محسن به شاه نوشتند. نتیجه در تبریز فقط دلجویی از کارکنان شوریده بود.