حکومت نظامی در تهران و تبعید رشدیه و مجدالاسلام به کلات

در خرداد ۱۲۸۵ فضای دارالخلافه تهران به شدت امنیتی شد. عبور و مرور شبانه گروه‌های بیش از دو نفر غدغن گردید و بریگاد قزاق در تمامی چهارراه‌ها و میادین مستقر شدند. سپهدار اعظم با اختیارات تام مأمور شناسایی و بازداشت عناصر مشکوک و نویسندگان شب‌نامه‌ها گردید.

در شامگاه ۲۵ خرداد ۱۲۸۵ (۲۴ ربیع‌الثانی)، مأموران نظامی به خانه‌ها ریختند. کسروی می‌نویسد شب شنبه سه تن را از خانه‌هاشان دستگیر کردند: حاج میرزا حسن رشدیه، مجدالاسلام کرمانی و میرزا آقا اصفهانی. هر یکی را به دستهٔ دیگری از سواران کشیکخانه سپردند و به کهریزک فرستادند، و از آنجا هر سه را به درشکه نشانده با سوار رو به سوی کلات نادری روانه گردانیدند. ناظم‌الاسلام کرمانی نیز در آن جلسه حضور داشت اما مأموران از بیم خشم آیت‌الله طباطبایی از بازداشت او چشم‌پوشی کردند.

کسروی حکم می‌کند که هیچ‌یک از دستهٔ کوشندگان نمی‌بودند. رشدیه بنیادگزار دبستان بود، زباندار و بی‌پروا، و از بدگویی به عین‌الدوله باز نمی‌ایستاد. مجدالاسلام یکی از کارکنان عین‌الدوله و به گفتهٔ آن زمان راپورتچی او می‌بود و از دستگاه او نان می‌خورد؛ این هنگام چون کار کوشندگان را در پیشرفت می‌دید دوراندیشانه جایی برای خود می‌جست. میرزا آقا از استانبول تازه آمده بود و نزد عین‌الدوله خود را قانون‌دان نشان داده بود.

عین‌الدوله چون اینان را گرفت چنین پراکند که بابی (بهایی) می‌بودند، و به طباطبایی که میانجیگری دربارهٔ مجدالاسلام می‌کرد همین را پیام فرستاد. برای فریب مردم دستور داد سه تن از بازرگانان را که به بهاییگری شناخته می‌بودند گرفتند و بند کردند و سپس از هر کدام یکصد و پنجاه تومان گرفته رها گردانیدند. تهمت بابی برای ترساندن طباطبایی بود، نه گزارش بی‌طرف از عقیدهٔ تبعیدیان.

دستگیرشدگان بدون محاکمه و در شرایطی تحقیرآمیز، شبانه از کهریزک رو به دژ کلات نادری در مرزهای شمال شرقی خراسان تبعید شدند. عین‌الدوله می‌پنداشت با حذف این سه چهره، موتور محرکه تبلیغاتی آزادی‌خواهان خاموش خواهد شد. کسروی می‌گوید نتیجه دوگانه بود: یک دسته سخت ترسیدند و کنار کشیدند؛ یک دسته به خشم افزودند و در راه کوشش پافشارتر گردیدند.