عزل عین‌الدوله و انتصاب مشیرالدوله به صدارت عظما

مظفرالدین‌شاه پس از مشورت با رجال دربار دریافت که با حضور عین‌الدوله امکان مصالحه وجود ندارد. شاه استعفای صدراعظم را پذیرفت و میرزا نصرالله خان مشیرالدوله نایینی، وزیر امور خارجه را به صدارت عظما برگزید. کسروی کناره‌جویی را رویه‌کاری می‌داند نه تسلیم کامل دربار. اندیشه آن بود که عضدالملک و حاج نظام‌الدوله به قم روند، علما را بازگردانند، و به دیگر درخواست‌ها گردن نگذارند. مردم دست برنداشتند.

کسروی می‌گوید محمدعلی‌میرزا با کوشندگان همآوازی نمود نه از درد مشروطه: چون عین‌الدوله خواسته بود او را از ولیعهدی بردارد، کینه داشت و فرصت جسته برانداختن صدراعظم را می‌خواست. علما را به تلگرافخانه فرستاد. تلگراف تبریز به شاه، وعده‌های پوچ پس از عبدالعظیم و شلیک به طلاب را پیش کشید:

«طلاب علم وذریهٔ رسول را هدف گلوله سرباز کردند مسجد و معبد اسلام و خانه خدا را مثل قلاع اشرار و متمردین محاصره نمودند ببام مساجد سرباز و قراول گذاشتند نان و آب بروی علماء اسلام بستند»

شاه همان روز به علمای تبریز و به ولیعهد پاسخ داد که مشیرالدوله برای معاودت علما روانه شده. کسروی می‌نویسد چون خواست محمدعلی همین بود دیگر خاموش گردید.

مشیرالدوله بلافاصله باب گفتگو با متحصنان سفارت و علمای قم را گشود و تضمین‌های لازم را برای حفظ امنیت مهاجران و تدوین فرمان مجلس ارائه داد. بستیان به این دو کار بس ننمودند و از بهبهانی در قم پاسخ گرفتند که سخن فرستادگان دربار را نپذیرند.